SolPaylaşım  
Ana Sayfa  |  Yönetim Paneli  |  Üyeler  |  Giriş  |  Kayıt
 
OTURUYORSAN KALK; AYAKTAYSAN YÜRÜ; YÜRÜYORSAN KOŞ!
Yurt ve dünya sorunlarına soldan bakan dostlar HOŞGELDİNİZ .Foruma etkin katılım yapabilmeniz için KAYIT olmalısınız.
Yeni Başlık  Cevap Yaz
Lokum'u, bitanemi kaybettik...           (gösterim sayısı: 247)
Yazan Konu içeriği
Üye Profili boşluk
melnur
[ Gelenek ]
Kurucu
Varsayılan Kullanıcı Resmi
Kayıt Tarihi: 02.08.2013
İleti Sayısı: 9.194
Konum: İstanbul
Durum: Forumda
İletişim E-Posta Gönder
| Özel ileti Gönder

34 kere teşekkür etti.
44 kere teşekkür edildi.
Konu Yazan: melnur
Konu Tarihi: 15.09.2021- 14:06


Uzunca bir zamandır gözleri görmüyor, kulakları duymuyordu. Çok yaşlanmıştı, mamasını yemek, suyunu içmek için kendisine ayrılan bölüme giderken sağa sola çarptığı oluyordu. Üzücüydü, alışılmadık bir şeydi ama sonrası daha da kötü oldu, ayaklarının üzerinde duramamaya başladı. Yemeğini yemesine, suyunu içmesine biz yardımcı oluyorduk. Ama işte, soluk alıyordu ya, sıcaklığını hidssediyorduk ya...-yetiyordu. Sonra...Bir hafta önceydi, yemek yememeye başladı, suyunu da yeterince içmiyordu. Tatlıyı severdi, hoşuna gidecek bir şeyler vermeye zorladık, üzüm gibi, hatta çukolata gibi. Sonra...-dün akşam onları da kabul etmedi bünyesi. Evet, yaşlıydı, çok yaşlanmıştı. 19 yaşını devirmişti ve çok zayıflamıştı. Hani bir deri bir kemik denir ya...Dün akşam kucağıma aldığımda soluğunu duymaz olmuştum. Kalp atışlarını hissediyordum. Saatler öyle geçti. Yerinde daha rahat eder diye sarıp sarmalamış, oraya bırakmıştım. Başında onu izliyordum. Birkaç gecedir onu yalnız bırakmak istemiyordum aslında, hiç gelmemesini dilediğim o an'ın yakınlığını hissediyordum. Sonra...-uyuyakalmışım. Sabaha karşı   uyandığımda ona çekinerek, korkarak dokundum, her zamanki sıcaklığı yoktu. Üşümüş gibiydi, soğuktu. İnsanın inanası gelmiyor,   kabul edemiyor. Canımı, ciğerimi   kaybetmiştim... Oğlumu, birtanemi...

Biraz önce gömdük, sitenin bahçesinin bir yerine. Çukura yatırırken son bir kez öptüm, kokladım ve içimden de bir koca parçayı onunla birlikte oraya bıraktım. Garip bir duygu, yine çoğaldıkça çoğalıyor içimde... Her ayrılıkta, her ölümde aynı şeyleri yaşıyorum. Sanki bırakıp gitmiş, sanki bir haksızlıkta bulunmuş ve sanki onu yalnızlıklara terk etmişim gibi. Sanki bana ihtiyacı var da, ben ona bir türlü yardım edemiyormuşum gibi bir duygu...

Bir şeyler kopup kopup gidiyor içimde.

Evdeyim, bunları yazıyorum, Lokum'un ardından bir şeyler yazmak ihtiyacı beliriyor Ve bunları yazarken sanki parkelerin üzerinde yürürken çıkardığı o sesi duyacağım, sanki kapının önünde belirecek,, mama saatinin geldiğini hatırlatmak ister gibi bakışlarını bana çevirecek... Ya da, sanki birazdan yağmur yağmaya başlayacak, gök gürlüyor, şimşekler çakıyor, LOKUM ayaklarıma sığınacak birazdan...Koltuktaysam, kucağıma gelecek...

Yok, hiçbiri olmayacak artık. LOKUM anılarımda yaşayacak. On dokuz yıllık ömüründe bize kocaman bir anılar yığını bıraktı; onlarla yaşayacağız. Ve biliyorum, içimdeki bu sızı hiç bitmeyecek.

Her şey için çok teşekkür ederim yavrum.
Bitanem...
Seni şimdiden o kadar çok özledim ki...







Cvp:
Yazan Cevap içeriği
Üye Profili boşluk
melnur
[ Gelenek ]
Kurucu
Varsayılan Kullanıcı Resmi
Kayıt Tarihi: 02.08.2013
İleti Sayısı: 9.194
Konum: İstanbul
Durum: Forumda
İletişim E-Posta Gönder
| Özel ileti Gönder

44 kere teşekkür edildi.
34 kere teşekkür etti.
Cevap Yazan: melnur
Cevap Tarihi: 16.09.2021- 07:00


Hiç kuşku yok alışacağız. İnsan nelere alışmıyor ki...Ama onsuz ilk gece o kadar zor geçti ki. Daha bir gün önce kucağında taşıdığın ve sıcaklığıyla seni ısıtan, mutlu eden bir can'ın olmaması ve en ürkütücü yanı, bir daha hiç olmayacak olması, onu bir daha hiç görememek, ona dokunamamak, onunla oynayamamak kahredici bir duygu... Dile kolay on dokuz yıllık bir birliktelikten sonra onu yitirmek, belki de hiç kapanmayacak bir boşluk yaratıyor insanda... Abartmıyorum, dün sadece Lokum'u toprağa vermedim, onunla birlikte canımın bir yarısını da...

****

Bir şekilde duyanlar veya bu başlığı okuyarak haberdar olanlar dün telefonla veya mesengerle arayıp baş sağlığı dilediler, acımı paylaşmaya çalıştılar. Hepsine duyarlıklarından ötürü tekrar teşekkür ediyorum. Sağ olsunlar.




Bu ileti en son melnur tarafından 16.09.2021- 07:01 tarihinde, toplamda 1 kez değiştirilmiştir.
Cvp:
Yazan Cevap içeriği
Üye Profili boşluk
melnur
[ Gelenek ]
Kurucu
Varsayılan Kullanıcı Resmi
Kayıt Tarihi: 02.08.2013
İleti Sayısı: 9.194
Konum: İstanbul
Durum: Forumda
İletişim E-Posta Gönder
| Özel ileti Gönder

44 kere teşekkür edildi.
34 kere teşekkür etti.
Cevap Yazan: melnur
Cevap Tarihi: 30.09.2021- 08:48


Yavrumu 15 Eylül Çarşamba günü kaybetmiştik. 15 gün geçti ve on beş gündür hayatımızda artık yok. İnsan alışıyor. İlk günler sabah evden çıkarken veya akşam eve dönerken onun yattığı toprağa elimi sürmeden yapamıyordum. Ona da alışıyorum. İyi mi kötü mü bilmiyorum ama, hayat da böyle bir şey değil mi?

İyi niyetli öneriler geliyor; ''yavru köpek al, kedi beslemeye başla'' diyorlar. Mümkün değil ki, Yirmi yıla yakın bir zamandır biriktirdiğimiz onca güzelliklerle dolu anıları bir anda zihnimden silmek ya da ötelemek ve Lokum'un yerini başka bir hayvanla doldurmaya çalışmak hiç beceremeyeceğim bir şey. Evimin duvarlarında ve bilgisayarımın anasayfasında onun fotoğrafı var. Ona bakıyor ve arada bir zihnimi de serbest bırakıyorum. Mutfağa her gidişimde parkenin üzerinde yürürken çıkardığı seslerle birlikte peşimden geliyor. Mutfak kapısında durup bana bakıyor, biliyor birazdan ona bir şeyler vereceğimi. Ben de rüşvetimi alıyorum: kocaman bir öpücük.

Şimdilik bu anılarla idare etmeye çalışıyorum.



Cvp:
Yazan Cevap içeriği
Üye Profili boşluk
melnur
[ Gelenek ]
Kurucu
Varsayılan Kullanıcı Resmi
Kayıt Tarihi: 02.08.2013
İleti Sayısı: 9.194
Konum: İstanbul
Durum: Forumda
İletişim E-Posta Gönder
| Özel ileti Gönder

44 kere teşekkür edildi.
34 kere teşekkür etti.
Cevap Yazan: melnur
Cevap Tarihi: 15.10.2021- 22:08


Bir ay'ı geride bıraktık; yavruma dokunamadığım bir ay geçti. Kimi örtülerini, yatağı ve oyuncaklarını onunla birlikte toprağa koymuştum. bugün de kalan tüm eşyalarını, oyuncaklarını ve giysilerii toparlamaya çalıştım. Papyonu geçti elime, bir yılbaşı akşamı için almıştık, okşadım... Yakınımızda bulunan bir hayvan barınağına götüreceğim.

Her ölüm bir ayrılık, tıpkı her ayrılığın bir ölüm olması gibi. İnsan ya da Lokum... Bir yanınız öylece, kopup gidiyor, eksik kalıyor, yoksullaşıyorsunuz... Abartmıyorum, biliyorum, bir yanım hep hüzünlere bulanık kalacak... Hiç unutulmayacak.

Hiç.











Yeni Başlık  Cevap Yaz



Forum Ana Sayfası

 


 Bu konuyu 1 kişi görüntülüyor:  1 Misafir, 0 Üye
 Bu konuyu görüntüleyen üye yok.
Konuyu Sosyal Ortamda Paylas
Benzer konular
Başlık Yazan Cevap Gösterim Son ileti
Konu Klasör Turgay Yıldız'ı kaybettik. melnur 1 144 24.07.2021- 01:26
Konu Klasör ÖDP: En Güzel Sesimizi Kaybettik.. dayanışma 1 2425 01.03.2015- 10:16
Konu Klasör Oktay Akbal'ı kaybettik munzur 4 2925 29.08.2015- 20:01
Konu Klasör İdlip'te 33 askerimizi kaybettik! melnur 4 879 05.03.2020- 07:37
Konu Klasör Huysuz Virjin'i kaybettik. melnur 1 705 18.07.2020- 10:17
Etiketler   Lokumu,   bitanemi,   kaybettik.
SOL PAYLAŞIM
Yasal Uyarı
Sitemiz Bir Paylasim Forum sitesidir Bu nedenle yazı, resim ve diğer materyaller sitemize kayıtlı üyelerimiz tarafından kontrol edilmeksizin eklenebilmektedir. Bu nedenden ötürü doğabilecek yasal sorumluluklar yazan kullanıcılara aittir. Sitemiz hak sahiplerinin şikayetleri doğrultusunda yazı ve materyalleri 48 Saat içerisinde sitemizden kaldırmaktadır.
Bildirimlerinizi info@solpaylasim.com adresine yollayabilirsiniz.
Forum Mobil RSS