SolPaylaşım  
Ana Sayfa  |  Yönetim Paneli  |  Üyeler  |  Giriş  |  Kayıt
 
OTURUYORSAN KALK; AYAKTAYSAN YÜRÜ; YÜRÜYORSAN KOŞ!
Yurt ve dünya sorunlarına soldan bakan dostlar HOŞGELDİNİZ .Foruma etkin katılım yapabilmeniz için KAYIT olmalısınız.
Yeni Başlık  Cevap Yaz
Ölümden sonra hayat!           (gösterim sayısı: 340)
Yazan Konu içeriği
Üye Profili boşluk
melnur
[ Gelenek ]
Kurucu
Varsayılan Kullanıcı Resmi
Kayıt Tarihi: 02.08.2013
İleti Sayısı: 6.953
Konum: İstanbul
Durum: Forumda Değil
İletişim E-Posta Gönder
| Özel ileti Gönder

9 kere teşekkür etti.
13 kere teşekkür edildi.
Konu Yazan: melnur
Konu Tarihi: 19.12.2018- 07:35


Ölümden sonrası varsa bile, oraya giden siz olamayacaksınız! (Evrim Ağacı)


2017 yılında Netflix üzerinden yayına giren The Discovery filminde Robert Redford, ölümden sonrasının var olduğunu ispatlayan bir bilim insanını canlandırıyor. Filmde karakteri şöyle diyor: “Vücut öldükten sonra, bilincimizin bir kısmı bizi terk eder. Bu da ölümden sonra yaşamı doğrular.” Redford, bunu ispatlamak için bir makina kullanır. Filmde bir diğer bilim insanı karakterinin izah ettiği üzere bu makina, “atomaltı düzeyde beyin dalgalarını ölçerek, ölümden sonra bilincin vücudu terk ettiğini göstermektedir”.

Bu yaklaşım, kauntum bilinç adı verilen gerçek bir bilim teorisinden çok daha uzak değildir. Bu teori üzerinde çalışan uzmanlar arasında fizikçi Roger Penrose gibi büyük bilim insanları olduğu gibi, bir hekim olan Deepak Chopra da bulunmaktadır. Bu teorinin bazı versiyonları, bilincimizin katı bir şekilde beynimizin bir ürünü olmadığını ve bilincin maddesel temelden bağımsız olarak var olduğunu savunmaktadır. Dolayısıyla fiziksel vücudunuzun ölümü, bilinçli varlığınızın sonu değildir. Ne var ki bu tip bir yaklaşımda hem bilimsel hem de dini anlamda çok sayıda önemli hata bulunmaktadır.

İlk hata, kişiliğimizin anılar içerisinde bulunduğu varsayımıdır. Bu varsayıma göre anılarımız kalıcı bir şekilde beyinde kaydedilir. Eğer ki bunlar kopyalanabilseydi ve bir bilgisayara aktarılabilseydi veya bir diğer bedene transfer edilebilseydi, biz de öldükten sonra yaşamaya devam edebilirdik. Ancak hafıza bu şekilde çalışmamaktadır. Hafıza, bir video kayıt cihazı değildir. Anılarınızı olduğu gibi kaydedip, size zihninizin arka planında bir ekran üzerine tekrardan oynatamaz. Hafıza, sürekli olarak düzenlenir ve son derece akıcı bir süreçtir. Bu süreç, beyninizdeki nöronların faaliyetine doğrudan ve tamamen bağlıdır. Uykuya dalıp ertesi gün uyandığınızda veya bir ameliyat için anesteziyle uyutulup da birkaç saat sonra ayıldığınızda anılarınız geri gelirler. Öyle ki, ciddi bir hipotermi veya kalp durması sonrasında bile anılara bir şey olmaz. Bir deneyde, bir hastanın beyni 10oC’ye kadar soğutulmasına rağmen uzun dönem anıları bozulmamıştır. Bu sıcaklıkta nöronlardaki elektriksel aktivitenin tamamı durur. Bu da, uzun dönem hafızanın statik olarak depolandığını göstermektedir. Ancak bu, beyniniz ölürse bu şekilde olmaz. Bu nedenle bir kalp krizi ya da boğulmadan sonraki birkaç dakika içerisinde CPR yapılması gerekir; çünkü beyne oksijence zengin kan gitmeyince, nöronlar ölür. Nöronlarla birlikte onlar içerisinde saklanan anılar da…

İkinci hatalı nokta, beynin “konektom”unu (tüm nöral bağlantılarının bir şemasını), bazı bilim insanlarının önerdiği gibi, bir bilgisayara aktarmanın veya birçok dinin öngördüğü gibi sizin fiziksel benliğinizin ölümden sonrasında var olduğuna inanılan hayatta geri gelmesinin, uzun bir uykudan uyanmaktan farksız olduğu varsayımıdır. Bunda şöyle bir sıkıntı var: Sizin anılarınızın, zihninizin ve hatta var olduğuna inanılan “ruh”unuzun bir kopyası, siz değilsiniz! Bu, sizin bir kopyanız; ancak bu kopya, bir ikizden farksızdır. Hiçbir ikiz kardeş, diğer ikizine bakıp da “Aa ben aslında oradayım.” demez. Kopyalama da, yeniden dirilme de sizi bir başka varlık düzlemine taşıyamaz.

Üçüncü hata, sizin eşsiz kimliğinizin, size ait el değmemiş anılarınızdan fazlası olmadığı düşüncesidir. Bu düşünceye göre sizin kimliğiniz, aynı zamanda sizin kişisel dünya görüşünüz tarafından da belirlenir. Howard Hughes Tıp Enstitüsü’nden olan ve Beyin Koruma Vakfı’nın başkanı olan sinirbilimci Kenneth Hayworth, kişisel kimliği “hafıza-benlik” (MEMself) ve “görüş-benlik” (POVself) olarak ikiye ayırmaktadır. Onun düşüncesine göre hafıza-benlik tümüyle bir bilgisayara aktarılacak olursa (ya da “cennet” olarak inanılan yerde yeniden doğacak olursa), görüş-benlik de uyanacaktır. Bu, doğru değildir. Eğer ki bu, bir insan ölmeden önce yapılabilecek olsaydı, iki ayrı hafıza kişiliği olurdu. Her birinin kendi görüş-benliği olurdu ve dünyaya kendi eşsiz gözlerinden bakabilirlerdi. Bu anda, her ikisi de hayatta farklı bir patika seçerdi ve dolayısıyla farklı anılar ve deneyimler edinirlerdi. “Kişi”nin kendisi bir anda iki ayrı kişisel dünya görüşü kazanıvermezdi. Eğer ki ölürseniz, görüş-benliğinizi beyninizden bilgisayara (ya da cennete) aktarmanın bilinen hiçbir yolu bulunmamaktadır. Kişisel dünya görüşü, tamamiyle kişinin kendisinin bir andan diğerine doğru olan sürerliliğine bağlıdır. Bu sürerlilik bir uyku veya anestezi dolayısıyla kesintiye uğrasa da, devam eder. Ölüm, bu sürerlilikte kalıcı bir kırılma noktasıdır. Dolayısıyla sizin kişisel dünya görüşünüz bir beyinden başka bir ortama aktarılamaz. Ne şimdi, ne herhangi bir diğer zamanda…
Eğer ki bu moral bozucu gibi geliyorsa, tam tersi olduğunu bilmelisiniz. Kendi ölümlülüğümüzün farkında olmak son derece moral vericidir; çünkü her bir an, her bir gün, her bir ilişki anlamlı demektir. İçinde yaşadığımız dünya ve beraber yaşadığımız bilinçli diğer insanlarla derinlemesine etkileşime geçmek, hayata anlam ve amaç katmaktadır. Her birimiz dünyada ve tarihte, hem coğrafi hem de kronolojik olarak eşsiziz. Genomlarımız ve konektomlarımızın olduğu gibi kopyalanması imkansızdır. Dolayısıyla bireyler olarak bizler, kendi ölümlülüğümüzün farkındalığı ve bunun ne anlama geldiğinin bilincinde olmamız sayesinde korunmuş vaziyetteyiz. Bu ne demektir? Yaşam, aslen büyük şovu öldükten sonra başlayacak geçici ve sahte bir düzmece değildir. Kozmos tiyatrosunda, şimdi ve hemen burada sahip olduğumuz kişisel sahnenin ta kendisidir!

Yazan: Michael Shermer
Kaynak: Scientific American

http://sendika63.org/2017/07/olumden-sonrasi-varsa-bile-oraya-giden-siz-olamayacaksiniz-evrim-agaci-430249/



Cvp:
Yazan Cevap içeriği
Üye Profili boşluk
melnur
[ Gelenek ]
Kurucu
Varsayılan Kullanıcı Resmi
Kayıt Tarihi: 02.08.2013
İleti Sayısı: 6.953
Konum: İstanbul
Durum: Forumda Değil
İletişim E-Posta Gönder
| Özel ileti Gönder

13 kere teşekkür edildi.
9 kere teşekkür etti.
Cevap Yazan: melnur
Cevap Tarihi: 23.12.2018- 09:20


Belki daha net konuşmak gerekiyor; ölümden sonra hayat yok. Bir daha dünyaya gelmeyeceğiz; ilahi dinlerdeki öbür dünya ve cennet ile cehennem de yok. Reenkarnasyon diye bir dönüşüm de yok. Maddenin ölümü maddeye bağlı tüm faaliyetlerin de ölmesi anlamına geliyor. Ölen maddenin bir başka biçim ve bir başka forum olarak doğaya katılması gerçek, bir anlamda zorunluluk. Lavasye'nin söylediği gibi ''hiçbir şey yok olmuyor, yoktan da var olmuyor.'' Kuantum salınımlarındaki yokluk-hiçlik belirli bir zaman dilimi için gerçeklik kazanıyor; sürekliliği yok; belki de o evren için bir ölçüm sorunu ortaya çıkıyor, pek de belli değil. Kısaca ne olursa olsun, bu beden ve bu zihinsel yapımızla ölümden sonra yeniden bir hayata dönmek söz konusu olmayacak!

Bu yaşamda ne yaşıyorsak o!



Cvp:
Yazan Cevap içeriği
Üye Profili boşluk
melnur
[ Gelenek ]
Kurucu
Varsayılan Kullanıcı Resmi
Kayıt Tarihi: 02.08.2013
İleti Sayısı: 6.953
Konum: İstanbul
Durum: Forumda Değil
İletişim E-Posta Gönder
| Özel ileti Gönder

13 kere teşekkür edildi.
9 kere teşekkür etti.
Cevap Yazan: melnur
Cevap Tarihi: 30.12.2018- 20:23


80 öncesinin Cumhuriyet gazetesinde yazardı Sadun Tanju. Güzel de yazardı ve Pazartesi günlerini iple çekerdik. İkinci sayfada sanırım İlhan Selçuk'un köşesinde yazdığı bir yazıyı hatırlıyorum. '' Bir papazın söylemi; doğumdan sonraki ve ölümden önceki hayattan başka bir hayat yok.'' İnsanlar doğar, büyür ve zamanı geldiğinde ölürler. Yaşam o canlılık için o biçim-form altında son bulur. Ne reenkarnasyon ve ne de başka bir yaşam o form ve bilinç için geçerli değildir. Canlı ya da cansız maddenin her türlü biçimi sonlu bir yaşama sahip; maddenin sonsuzluğuna karşın.

Çok mu karamsar bir düşünce bu; bir yanıyla belki, ama bir yanıyla da yaşanan hayata daha sıkı bağlanmanın gerekliliğini göstermiyor mu?

Hata yapmaktan hiç korkmamalıyız; yaşam bir yerden sonra deneme yanılma ile anlaşılabilirlik kazanıyor. Hangi yaşta olursak olalım, hata yapmamak mümkün değil ve hata yapma olasılığı var diye de yaşamdan el ayak çekmemeliyiz.

Yaşam akıp gidiyor; zaman gelip geçiyor!

Ya içinde olacağız o hayatın...
Ya da sadece bir izleyeni...

Not: Yazıyazforum'a bağlı aylık e-dergimizde o zamanlar yazdığım bir yazı ''madde ve sonsuzluk''a dairdi. İlgilenenler için: http://solpaylasim.com/k39-madde-ve-sonsuzluk-.html






Bu ileti en son melnur tarafından 01.01.2019- 13:18 tarihinde, toplamda 1 kez değiştirilmiştir.
Yeni Başlık  Cevap Yaz



Forum Ana Sayfası

 


 Bu konuyu 1 kişi görüntülüyor:  1 Misafir, 0 Üye
 Bu konuyu görüntüleyen üye yok.
Konuyu Sosyal Ortamda Paylas
Benzer konular
Başlık Yazan Cevap Gösterim Son ileti
Konu Klasör Mars’ta hayat var mı? sirius 2 2004 21.12.2014- 22:43
Konu Klasör Ölü yıldızlarda hayat... denizcan 2 1706 18.06.2015- 18:18
Konu Klasör Uzayda hayat var mı? sirius 27 7877 19.06.2015- 13:52
Konu Klasör Hedefimiz patronsuz bir hayat özgür 0 1811 20.10.2013- 10:52
Konu Klasör Güneş sisteminde hayat yok mu? sirius 1 1461 05.02.2016- 00:23
Etiketler   Ölümden,   sonra,   hayat
SOL PAYLAŞIM
Yasal Uyarı
Sitemiz Bir Paylasim Forum sitesidir Bu nedenle yazı, resim ve diğer materyaller sitemize kayıtlı üyelerimiz tarafından kontrol edilmeksizin eklenebilmektedir. Bu nedenden ötürü doğabilecek yasal sorumluluklar yazan kullanıcılara aittir. Sitemiz hak sahiplerinin şikayetleri doğrultusunda yazı ve materyalleri 48 Saat içerisinde sitemizden kaldırmaktadır.
Bildirimlerinizi info@solpaylasim.com adresine yollayabilirsiniz.
Forum Mobil RSS